جام جم آنلاین نوشت که سریال فاصله ها، توانسته فاصله خودش را با دیگران، در جذب مخاطبان سیما حفظ کند. طبق نظرسنجی های انجام شده، این سریال اول است و بعد از آن، سریال های تاوان و زیر هشت قرار دارند.
نظرسنجی ها می گویند که فاصله ها، توانسته 70 درصد بیننده برای خودش دست و پا کند و جدا از این جذب گسترده مخاطب، توانسته 90 درصد رضایت مردمی را هم جذب کند. این سریال، به ماجرای تفاوت و اختلاف دو نسل می پردازد و برای اولین بار در تلویزیون، توانسته خط قرمزهایی را بشکند و موضوعاتی را که پیش از این تابو حساب می شدند، مطرح کند. سهیلی زاده، کارگردان فاصله ها، پیش از این توانسته بود مجموعه هایی مثل دلنوازان و ترانه مادری را روی آنتن ببرد. دانیال حکیمی، فاطمه گودرزی، حسن جوهرچی، شاهرخ استخری، مریم کاویانی و ... از جمله بازیگران این مجموعه شبانگاهی هستند.
بعد از فاصله ها، این سیروس مقدم است که با زیر هشت خودش، توانسته مخاطبان تلویزیونی را جذب کند. زیر هشت، با 50 درصد بیننده و 85 درصد رضایت بینندگان، هنوز در قسمت های اولیه خودش مانده و با شتاب فاصله ها، به پیش نمی رود. این مجموعه، درباره جوانی است به نام عطا که بلندپرواز است و چوب این بلندپروازی اش را می خورد. کشش دراماتیک، دیالوگ ها و سکانس ها و بازی های این مجموعه، البته بهتر از فاصله ها در آمده، اما در جذب مخاطب، هنوز عقب تر است. رضا جعفری، پانته آ بهرام، آتیلا پسیانی و ... از بازیگران زیر هشت هستند.
تاوان با 45 درصد بیننده و 87 درصد رضایت بینندگان، توانسته جایگاه سوم را برای خودش دست و پا کند. این سریال را شهرام شاه حسینی ساخته و پژمان بازغی و رضا رویگری هم، از جمله بازیگران آن هستند. این مجموعه شبانگاهی هم، درباره یک جوان است که وارد شرکتی می شود و با مدیر شرکت، که زنی تنها است که پیش از این ازدواج کرده و فرزندی هم دارد، ازدواج می کند. سریال با همین ازدواج و ماجراهایی که پیش می آورد، جلو می رود.
در فاصله ها، کاملا آب بسته شده و این آب بستن را، حتی در دیالوگ ها هم
 می توان مشاهده کرد، مثلا در سکانس اخراج بیتا از رستوران دیالوگ‌ هایی که مطرح می‌ شود خیلی سطحی است. نمی‌ دانم وقتی یک نفر فقط
سفارش دهنده غذا است، چطور به چک ‌ها دسترسی دارد؟ مسلماً
این نوع سریال‌ ها بر مخاطبان اثرگذار نیستند
البته آمار بینندگان را، نمی توان دلیلی بر کیفیت آن ها دانست. این مطلب را، خشایار الوند، فیلمنامه نویس، می گوید. این نویسنده مجموعه های طنز شبانگاهی، معتقد است که مجموعه های شبانه ملودرام، به دلیل نوع پخش و پرداختن به موضوعات اجتماعی، با اقبال بیننده ها روبه رو شده اند. الوند می گوید که "اما دلیل موفقیت مجموعه‌ های ملودرام در میان مخاطبان این است که این سریال ‌ها یک قصه اجتماعی و پیوسته را به تصویر می‌ کشند و مردم هم آن را هر شب پیگیری می ‌کنند. سیستم پخش باعث می ‌شود مخاطبان عادت کنند تا این مجموعه‌ ها را ببینند، اما این مسئله در مجموعه‌ های هفتگی رخ نمی‌ دهد چون تماشاگر عادت نمی ‌کند سریال را دنبال کند". نوع موضوع و بازیگران شناخته شده، از جمله عوامل دیگری هستند که الوند، آن ها را در گرایش مخاطبان به تماشای ملودرام های شبانه موثر می داند، اما "این مسئله دلیل بر کیفیت مجموعه‌ های شبانه نیست." این نویسنده تلویزیونی، فاصله ها را ضعیف تر از کار قبلی سهیلی زاده، ترانه مادری، می داند و از همین نظر خود، نتیجه می گیرد که مخاطبان بالای این مجموعه را، نمی توان به حساب کیفیت بالای آن گذاشت، اما در مقابل، اعتقاد دارد که زیر هشت، بهتر از فاصله ها است.
خشایار الوند، می گوید که در فاصله ها، کاملا آب بسته شده و این آب بستن را، حتی در دیالوگ ها هم می توان مشاهده کرد، "مثلا در سکانس اخراج بیتا از رستوران دیالوگ‌ هایی که مطرح می‌ شود خیلی سطحی است. نمی‌ دانم وقتی یک نفر فقط سفارش دهنده غذا است، چطور به چک ‌ها دسترسی دارد؟ یا به جای اینکه دلیل اخراج او به خاطر چک‌ ها ذکر شود، یکسری دیالوگ‌ های سطحی عنوان می ‌شود. مسلماً این نوع سریال‌ ها بر مخاطبان اثرگذار نیستند". الوند همچنین به مهر گفت که تعلیق های این سریال کم است و اگر مخاطبان، چند قسمت را هم از دست بدهند، اتفاق خاصی نخواهد افتاد.
--------------------------------------------------------------------------------
گردآوری و نگارش: موسی علوی.
گروه هنر تبیان.