گفت‌وگو با آرام جعفری، بازیگر نقش كاترین در سریال قهوه‌ تلخ

گفت‌وگو با آرام جعفری، بازیگر نقش كاترین در سریال قهوه‌ تلخ
نه از اول قرار بود همان سوگلی باشد، یعنی قرار بود كه یك سوگلی‌ با داستانی به دربار بیاید و بعد از آن قرار بود آن سوگلی كاترین باشد چون…
از بازی در ژانر كمدی می‌ترسیدم!
آرام جعفری متولد 22 بهمن سال 1359 است. او دانش آموخته رشته نقاشی در دانشكده سوره است. اولین كارش به عنوان بازیگر در 16 سالگی و اجرای یك نمایش تئاتر بوده. او پیش از این كار در كلاس‌های بازیگری سمندریان شركت كرده.
جعفری پس از سال‌ها بازی در تئاتر توانست مقابل دوربین تلویزیون و سینما نیز قرار بگیرد. از مجموعه‌هایی كه او در آنها بازی داشته است می‌توان به كارهایی چون زیر آسمان شهر، دختران، رسم شیدایی، پرواز در حباب، برای آخرین‌بار، خانه‌ای در تاریكی و… اشاره كرد.
شما تابه‌حال با مهران مدیری كار نكرده بودید و شكل كار كردن با او را هم نمی‌دانستید. كار با مدیری چطور است؟
بله تابه‌حال با مدیری كار نكرده بودم و خیلی هم خوشحالم كه توانستم با او كار كنم. ولی كار با او بسیار برای من لذتبخش بود، جدای از آن خود آقای مدیری استاد كار كمدی و طنز هستند. كار‌كردن با او نه تنها جذاب است، بلكه بازیگر در كنار او در حیطه كار طنز چیزهای زیادی هم یاد می‌گیرد.
سخت‌گیری‌های یك كارگردان سخت‌گیر را ندارد؟ چون ما شنیده‌ایم خیلی در كارش جدی ست!
سخت‌گیری كه نه. آقای مدیری كارگردان نكته‌سنج، دقیق و حساسی هستند، یعنی خیلی دقیق همه چیز را می‌بینند ولی من منظورتان از سختگیری را نمی‌فهمم.
از آنجایی كه شما تازه به گروه مدیری اضافه شده‌اید و مثل سحر زكریا نیستید كه سال‌هاست با مدیری كار می‌كند و نحوه كار با او را می‌داند. پس كمتر او را می‌شناسید و تا مدیری بخواهد از شما و بازی‌تان همان چیزی را بسازد كه خودش می‌خواهد، زمان می‌برد. برای این كار بسیار به شما سخت می‌گیرد؟
آقای مدیری از آن دست كارگردان‌هایی است كه می‌تواند به خوبی بازیگرش را هدایت كند. یعنی با اطمینانی كه به آقای مدیری داشتم و از قبل هم در مورد كارش شنیده بودم، سعی می‌كردم با مشورت ایشان سكانس‌ها را بازی كنم و خوشبختانه همینطور هم بود. یعنی هیچ‌جا پشت بازیگرش را خالی نمی‌كرد. خیلی هوای بازیگرش را دارد!
نقش كاترین، به‌عنوان اولین نفر به شما پیشنهاد شد یا قبل از شما به دیگران هم پیشنهاد شده بود؟
تا آنجایی كه من می‌دانم اولین نفر خود من بودم. یعنی اصلا اول من انتخاب شدم و بعد كاترین را نوشتند.
یعنی از اول قرار بود شما باشید ولی اینكه با چه نقشی حاضر شوید، معلوم نبود؟
نه از اول قرار بود همان سوگلی باشد، یعنی قرار بود كه یك سوگلی‌ با داستانی به دربار بیاید و بعد از آن قرار بود آن سوگلی كاترین باشد چون در زمان نگارش فیلمنامه به گروه پیوستم و هنوز كار نگارش تمام نشده بود این تصمیمات گرفته شد. برای همین هم فكر می‌كنم به اولین نفری كه پیشنهاد شد خود من بودم.
وقتی آقای مدیری با شما تماس گرفتند نقش‌تان را گفتند یا اینكه بعدا این نقش به شما داده شد؟
وقتی تماس گرفتند و من به دفترشان برای صحبت كردن رفتم، آن‌موقع نقش مشخص بود، ولی هنوز نوشته نشده بود و هنوز به آن پرداخته نشده بود ولی كاملا نقش مشخصی بود و قرار بود نقش سوگلی دربار را داشته باشم.
چطور با نقش رابطه گرفتید؟ چون به هر حال كاراكتری است كه از خارج آمده و یك اجنبی بود و اینكه بتوانی لهجه را درست ادا كنی، كمی سخت بوده، اینطور نیست؟
در همه كارها هر بازیگری برای خودش یك نقطه شروع دارد. من هم با صحبت كردن با آقای مدیری و فیلمنامه‌نویس‌ها سعی كردم این كاترینی كه الان به وجود آمده را بسازم و سعی كردم دوست داشتنی شود كه امیدوارم همینطور شده باشد و خوشبختانه از انرژی‌های مردم به این نتیجه می‌رسم كه این نقش را دوست دارند و امیدوارم كه اینطور باشد.
خودم همیشه با نقش‌هایم برای خودم یك نمودار می‌كشم و فراز و فرودهای نقش را روی آن ترسیم می‌كنم تا نقشم را زیرنظر داشته باشم. در مورد كاترین هم همینطور بود. كاترین از اول قرار نبود كه لهجه خاصی داشته باشد. روزی كه من رفتم جلوی دوربین،‌ آقای مدیری از من خواستند كه كاترین را با لهجه بازی كنم و در عرض 23 دقیقه این اتفاق افتاد. این‌طرز صحبت من خیلی بداهه بود!
یعنی هیچ كاری روی لهجه نكردید؟
نه. واقعا در عرض 23 دقیقه این اتفاق افتاد و تصمیم بر این شد كه من با لهجه صحبت كنم و از آنجایی كه روسی خودش یك زبان مجزا بود و ما باید لهجه را نزدیك می‌كردیم به روسی، مثل تاجیكی، واقعا هیچ فكر قبلی‌ روی آن نبود و یكدفعه جلوی دوربین تصمیم بر این شد و من با لهجه صحبت كردم.
در مورد بازخورد كارتان در میان مردم گفتید، پس شما بازخورد نقش‌تان در میان مردم را حتما بررسی كرده‌اید، درست است؟
بله، من به‌خاطر بازی در كاری در كیش بودم و تازه به تهران برگشته‌ام. می‌دانید كه در آنجا از همه نقاط ایران می‌آیند. خوشبختانه اول چیزی كه وجود داشت این بود كه مردم با قهوه تلخ خیلی ارتباط برقرار كرده بودند و دوم اینكه همه مردم من را در آنجا با نام كاترین صدا می‌كردند.
در حالت معمول اینطور نیست و معمولا همه من را با نام خودم صدا می‌زنند ولی در اینجا اینطور نبود یعنی اینكه مردم از این نقش خوششان آمده و من خیلی خوشحالم كه شخصیت كاترین برای مردم دوست داشتنی شده.
فكر می‌كنید كاترین وزنه چندگرمی قهوه تلخ است؟
ببینید، این كار، كار بسیار پر بازیگری است و اولین كار تاریخی طنز است با این حجم بازیگر كه باید به همه آنها پرداخته شود. یعنی داستان باید روی همه اینها چرخیده می‌شد. نمی‌توانم درصدی بگویم و از ریاضی به دور است كه بخواهم درصد بگویم ولی می‌توانم بگویم یكی از كاراكترهایی است كه در خانواده شاه تاثیر خودش را داشته و حتما لازم بوده كه باشد كه آقای مدیری و نویسنده‌ها تصمیم گرفته‌اند این نقش را خلق كنند.
تا كجا داستان كاترین ادامه دارد؟
نمی‌دانم الان كار مونتاژ به چه صورتی است ولی فكر می‌كنم تا قسمت 40 هستم.
بعد چه اتفاقی می‌افتد؟
بعدش را كه با هم می‌بینیم! (می‌خندد)
قرار است كاترین چقدر در فیلم پررنگ باشد؟
همه شخصیت‌ها باید به‌نوعی در فیلم پررنگ باشند چون شخصیت‌ها مثل یك زنجیر هستند كه به هم وصل هستند تا یك سریال دوست داشتنی باشد و هم بچه‌ها زحمت كشیده‌اند.
این فیلم قرار بود در تلویزیون پخش شود و قطعا آن‌موقع محدودیت‌هایی داشته و یكسری ملاحظات ولی بعد از آن دیگر به قطعیت رسیده بود كه راهی شبكه خانگی می‌شود، این قضیه تفاوتی در روند فیلم داشت؟
نه. تمام ملاحظاتی كه برای تلویزیون انجام می‌شد،‌همان‌ها برای شبكه خانگی هم می‌شد و در روند فیلم هیچ تاثیری نداشت. یعنی از اول همه گریم و لباس‌ها همین‌هایی بود كه قرار بود باشد. یعنی ملاحظاتی كه بود هنوز هم هست. اینطور نبود كه چون دیگر در تلویزیون پخش نمی‌شود روند عوض شود یا دیگر ملاحظاتی در كار نباشد.
خودتان به شخصه دوست داشتید این كار در تلویزیون پخش شود یا اصولا برایتان فرقی نمی‌كند؟
در مورد این سریال خیلی برایم فرقی نمی‌كرد. می‌شد بازتابش را پیش‌بینی كرد و مدت‌ها بود كه مردم منتظر كار آقای مدیری بودند. بعد از مرد دوهزارچهره دیگر كار 90 قسمتی از آقای مدیری ندیده بودند به خاطر همین هم خیلی منتظر بودند.
پس با این شرایط برای من فرقی نمی‌كرد كه در كجا باشد. الان هم رسانه‌اش طوری است كه جایش را میان مردم باز كرده.
و اگر شبكه خانگی راهش را در میان مردم باز نمی‌كرد ترجیح می‌دادید كه در تلویزیون پخش شود دیگر؟
الان كه باز كرده! ولی به‌هر‌حال تلویزیون جایگاه خاص خودش را دارد. با اینكه كار برای آقای مدیری است ولی تلویزیون چیز دیگری است.
وقتی با شما تماس گرفته شد، چون آقای مدیری بود سریع قبول كردید؟
من از اینكه با آقای مدیری كار كردم بسیار خوشحالم. همیشه از كار كردن در ژانر طنز می‌ترسیدم. اینكه كار طنز باشد نه اینكه موقعیتش طنز باشد. مثلا من در «برای آخرین بار» كه سال 85 پخش شد موقعیت طنز داشتم ولی كاراكترها جدی بودند. به همین دلیل می‌ترسیدم از اینكه كاری را فقط انجام دهم كه طنز باشد و همیشه دوست داشتم اگر قرار است زمانی این اتفاق بیفتد، با آقای مدیری باشد. خیلی تجربه خوبی بود و چیزهای بسیاری از ایشان یاد گرفتم.
این كارتان با نقش‌های قبلی‌ كه بازی كرده‌اید خیلی متفاوت است؟
بله. من خودم به شخصه دوست دارم در ژانرهای مختلف بازی كنم و همه ژانرها را تجربه كنم. من همه جور نقشی را بازی كرده‌ام و همیشه دوست دارم نقش‌های متفاوتی بازی كنم و دوست ندارم كه برای همیشه در یك قالب بمانم. این تجربه‌ام خیلی برایم جالب بود و دوست دارم باز هم بتوانم برای ایشان بازی كنم.
تا اینجای كار بازخورد قهوه تلخ میان مردم قابل قبول بوده، فكر می‌كنید تا آخر داستان همینطور پیش می‌رود؟
تا الان كه اینطوری بوده و برای بعدش هم آرزو می‌كنم همینطور پیش برود. با توجه به نگاهی كه تا الان نسبت به كار داشته‌ام نسبت به آینده‌اش هم نگاه خوش‌بینانه‌ای دارم.
منبع: tehrooz.com/ محبوبه شعاعی


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *