در بسياري از منابع و كتابها از عزت ملك خانم يا همان اشرف السلطنه به عنوان نخستين زن عكاس ايران ياد مي كنند اما به ندرت از او به عنوان نخستين زن روزنامه نگار ايران يادشده است . اما برخي محققان مطبوعاتي معتقدند كه عزت ملك خانم يا همان اشرف السلطنه نخستين زن مطبوعاتي تاريخ ايران است.
به گزارش البرز نیوز، برخي محققان مطبوعاتي معتقدند كه عزت ملك خانم يا همان اشرف السلطنه نخستين زن مطبوعاتي تاريخ ايران است.
سيد فريد قاسمي ، پژوهشگر تاريخ مطبوعات ايران در كتاب مطبوعات ايراني خود درباره اين زن سخن مي گويد و او را اولين روزنامه نگار زن ايران مي نامد:«اولين زن مطبوعات ايران عزت ملك خانم دختر امامقلي ميرزاي عماد الدوله دولتشاهي است كه در سال 1288ه.ق به عقد محمد حسن خان صنيع الدوله (اعتماد السلطنه ) درآمد و از سال1306 ملقب به اشرف السلطنه شد. همسر اشرف السلطنه در دوران 25 سال زندگي مشترك با او عهده دار امور مطبوعاتي بود و 9 نشريه انتشارداد و نامش به عنوان نخستين وزير انطباعات در تاريخ به ثبت رسيد ، در اين مدت اشرف السلطنه صميمانه با او همكاري كرد و حتي بيشتر آنچه كه به عنوان روزنامه خاطرات اعتماد السلطنه بر جاي مانده است ،تقرير اعتماد السلطنه و تحرير اشرف السلطنه است و دور نيست كه آثار ديگري نيز تحرير او باشد .» (1)
نقش اين زن همچنين در تاريخ عكاسي ايران انكار ناپذير است و او را به عنوان اولين عكاس زن ايران هم مي شناسند.
اعتمادالسلطنه همسر او در کتاب خود، روزنامه خاطرات اعتمادالسلطنه که شامل وقایع چهل سال زندگی پر ماجرای وی در دربار ناصرالدین شاه است، بارها به عکاسی وی اشاره کرده است. شرح روشنگری را نیز یکی از بستگان اشرف السلطنه در مقدمه چاپ‌های بعدی این کتاب در معرفی اشرف السلطنه و فعالیت‌های او از جمله عکاسی نوشته است.
ديگر محققان ايراني معمولا از بي بي خانم استر آبادي به عنوان يكي از نخستين زنان روزنامه نگار ايراني ياد مي كنند اما معمولا به اشرف السلطنه اشاره اي نمي كنند . بي بي خانم در زمان مشروطه در روزنامه های حبل المتین ، تمدن و نشریه مجلس مقاله می نوشت. اگر روزنامه های مشروطه را بررسی کنیم با نام «بی بی» زير مقاله ها روبرو می شویم که همان «بی‌بی خانم استرآبادی» است. از بي بي خانم استر آبادي مطالب زيادي در دست نيست و چند مطلب به جامانده از او بيشتر بر آموزش دختران تمركز دارد .
درباره زندگي شخصي اشرف السلطنه كه برخي محققان او را نخستين روزنامه نگار زن ايران مي دانند اينگونه مي نويسند :« وي در زمان حکمراني پدرش در کرمانشاهان متولد شد و در جواني به اعتمادالسلطنه که در آن هنگام ميرزاحسن خان پيشخدمت شاه بود شوهر کرده و به تهران آمد. چون اولاد نداشت عمر خود را بيشتر به مطالعه کتب مي‏گذرانيد. به تاريخ و طب خيلي مايل بود. به علت زندگي با اعتمادالسلطنه از سياست دربار ايران و اتفاقات مملکت و روابط با خارجه خوب مطلع بود.
در هنرهاي زنانه و کارهاي خانه از طباخي و خياطي و غيره استاد و صاحب سليقه بود. در حرمخانه ناصرالدين شاه و در خدمت شاه رفتاري تا حدي گستاخانه داشت. زبان فرانسه را قدري نزد شوهرش آموخته بود به سفر ميل نداشت. به ساز و آواز مطلقاً مايل نبود ولي شطرنج و نرد را خوب بازي مي‏کرد.عکس هاي قشنگ برمي‏داشت. عکاسي را نزد مرحوم شاهزاده سلطان محمد ميرزا والد کمترين [يُمن‏الدوله] آموخته بود. دو مرتبه به عتبات عاليات مشرف گرديده، در اواخر عمر از راه اسلامبول به مکه معظمه مشرف شد و جمعي را همراه برده و قريب دو هزار تومان خرج کرد.»
اين زن كه پس از 25 سال دوشادوش شوهرش گرداننده مطبوعات عهد ناصري بود در سال 1313 به علت فوت شوهرش از تهران رفت او همه املاك شوهرش به جز كتابهاي خطي اعتماد السلطنه در تهران را فروخت و راهي مشهد شد . او اين كتابها را به كتابخانه آستان قدس رضوي اهدا كرد و به عقد حاج سيد حسين نايب التوليه آستان قدس رضوي درآمد چندي نيز با او زندگي كرد و آن گونه كه مورخان مي گويند درسن 53 سالگي ازدنيا رفت .